Voor de een bevatten de boeken van Winnie-de-Poeh puur en alleen ‘verhaaltjes voor de kinderen’, voor de ander schuilen in bijna iedere zin ‘onmetelijke wijsheden’. We namen de proef op de som en legden drie Shell-medewerkers vijf uitspraken voor uit het boekje ‘Goede Raad van Poeh en zijn vrienden’. Konden ze er iets mee?

MoTekst Goede Raad Van Poeh

Trefwoorden:

Geert-Jan Wackers, Shell Interview, Winnie-de-Poeh, Winnie The Pooh, wijsheden, nietsdoen, keuzes maken, zekerheid, aannames, helpende hand, invalshoek

Quotes:

Geert-Jan: Nietsdoen is en blijft een goede bezigheid, zolang het maar met mate gebeurt! Want één van de dingen die me in een bedrijf als Shell iedere keer opvalt, is dat je door gewoon wat rond te lopen op de werkvloer, ontzettend veel kan leren.

>>>>>>>

Geert-Jan Wackers, SITI IT Security Consultant

Onderschat nooit de waarde van Nietsdoen, zomaar een beetje lopen, en luisteren naar al die dingen die je niet horen kunt, en je nergens wat van aantrekken.
Met deze Goede Raad ben ik het helemaal eens. Nietsdoen is en blijft een goede bezigheid, zolang het maar met mate gebeurt! Want één van de dingen die me in een bedrijf als Shell iedere keer opvalt, is dat je door gewoon wat rond te lopen op de werkvloer, ontzettend veel kan leren. Dus: door koffie te drinken met collega’s of even een babbeltje te maken op andere afdelingen, wordt steeds meer van de Shell-sluier verwijderd.

Als je een eikel in de grond stopt, wordt het vanzelf een eikenboom. Maar dat betekent nog niet dat er vanzelf een bijenkorf komt als je een honingraat in de grond stopt.
Ik moest me eerst even abstraheren van de figuurlijke betekenis van het woord ‘eikel’. Normaal heb je zoiets van: Als je een eikel in de grond stopt, dan ben je van hem af! Hahaha. Maar wat hier staat klopt inderdaad. Je kunt ergens een balletje opgooien, alleen heb je geen flauw idee wat ermee gebeurt. Zo worden sommige dingen goed en snel opgepakt, terwijl andere dingen bij wijze van spreken tot in het oneindige blijven liggen. Het is volgens mij dus de kunst om de ‘eikels’ van de ‘honingraten’ te onderscheiden. En ik denk dat ervaring daarbij een grote rol speelt.

Wanneer je bij een goede bekende een Hapje van het een of ander nuttigt, eet dan niet zoveel dat je op weg naar buiten in de deuropening blijft steken.
Je struikelt binnen Shell over de leuke projecten en opportuniteiten. Alleen: hoe enthousiaster je bent, hoe gevaarlijker dat voor je kan worden. Wat ik daarmee bedoel? Ik zie ‘Hapjes’ bijvoorbeeld als gesprekken met collega’s over projecten, die jij in al je enthousiasme erbij neemt. Daardoor heb je op een gegeven moment dusdanig veel op je bordje liggen, dat je inderdaad in de deuropening blijft steken. Ik moet dan ook leren om bij iedere nieuwe uitdaging niet direct ‘Dat doe ik wel!’ te roepen, of te zeggen ‘Ik pak dat nog wel even op’.

Zorg dat je altijd weet hoeveel potten honing je in de kast hebt staan; het is prettig om te kunnen zeggen: ‘Ik heb nog veertien potten honing’. Of vijftien, dat hangt ervan af.
Ik wist in eerste instantie niet goed wat ik met deze Goede Raad moest. Maar toen iemand me vroeg om mee te gaan lunchen, viel het kwartje. Ik weet namelijk nooit hoeveel geld ik op de chip van mijn lunchkaart heb staan. En dat is soms heel vervelend. Het is handig om te weten of je nog vier euro hebt. Of vijf. Zeker wanneer het toetje extra lekker is!

Kijk altijd goed waar je loopt. Je zou eens op een stukje van het Woud kunnen trappen dat per ongeluk is weggelaten.
Bij Shell worden ook per ongeluk ‘stukjes van het Woud’ weggelaten. Zo kun je op een feedback-formulier per ongeluk een stukje Woud weglaten. Of bij de voortgangsbespreking van een project. Alleen is de vraag of dat per ongeluk echt per ongeluk is, of per ongeluk tussen haakjes? En: is de eerste categorie per definitie beter of slechter dan de tweede? Dit is dus echt zo’n Wijsheid waarover je uren kunt filosoferen. Met een paar biertjes erbij, natuurlijk. – MH

^^^^^^^^^^^^^

Dit artikel verscheen in Interview, het personeelsblad van Shell Den Haag – rubriek: Drieluik (februari 2004).

Noot: Als kind vond ik de verhalen van Winnie-de-Poeh fantastisch. Als volwassene vind ik ze nog steeds fantastisch. Ook geloof ik dat je op meerdere niveaus naar de avonturen van Poeh-beer kunt kijken. Daarom wilde ik per se een ‘Drieluik’ schrijven over ‘Het Nut van Poeh’ en na enig overredingswerk kreeg ik ‘Het Groene Licht’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s