Wie kent ze niet, de stereotype beelden over mensen met een bepaald beroep? “Reclamemensen? O, je bedoelt die snelle jongens.” Om na te gaan welke (voor)oordelen Shell’ers hebben over bepaalde beroepsbeoefenaren, houdt Interview telefonische mini-onderzoekjes onder willekeurig gekozen collega’s. Het beeld dat hieruit ontstaat, leggen we vervolgens voor aan een representant van de betreffende beroepsgroep. Deze keer: hoe kijken Shell’ers aan tegen de bedrijfshulpverlener en wat blijft er over van de (voor)oordelen wanneer we ze toetsen aan de praktijk?

MoTekst serie Vooroordelen Loesje

Trefwoorden:

Kimberley Gillet, bedrijfshulpverlener, BHV-er, kleedstijl, karaktereigenschappen, dagbegin, koffiepraat, sportvoorkeur, pakkende omschrijving

Quotes:

“Als je als BHV-er ergens komt, is de situatie meestal ongeorganiseerd en stressvol, zeker wanneer er veel mensen zijn, en dan moet je toch je hoofd erbij houden.”

“Over je BHV-werk moet je niet zeuren. Je hebt je ervoor aangemeld, dus doe je het. Je kunt niet zeggen: ‘Ja, ik heb nu een deadline, laat maar zitten’. Zo werkt het natuurlijk niet.”

>>>>>>>

DE (VOOR)OORDELEN VAN DE COLLEGA’S
Dat Shellers sterk in afkortingen praten en denken, blijkt weer eens wanneer ze geconfronteerd worden met de term ‘bedrijfshulpverlener’. Vrijwel niemand kan deze persoon echt plaatsen. De ‘BHV-er’ echter, is een bij iedereen bekend begrip.

Ook kennen de Shell-collega’s bijna allemaal een BHV-er in hun directe omgeving – meestal een man. Bovendien weten ze vrij goed wat hun takenpakket inhoudt: ‘Ze helpen bij brand en bij calamiteiten’ en ‘Ze zijn er voor de Eerste Hulp’. Verder weten ze dat het een ‘vrijwillig iets naast je baan’ is en dat je niet ‘zo maar’ BHV-er kunt worden: ‘Je moet er allerlei cursussen voor volgen’ en ‘Ze hebben ook van die opfrisdagen’.

Gevraagd naar de uitrusting van de BHV-er noemen bijna alle ondervraagden ‘een geel hesje met de letters BHV erop’. Sommigen weten ook dat ze een ‘soort brandweerjas’ hebben.

‘Volgens mij krijg je vaak met minder leuke klusjes te maken, dus moet je toch een beetje weerstand tegen stress hebben.’

‘BHV-er zijn zit in je hart. Volgens mij hebben ze allemaal een onzichtbaar, rood kruisje op hun rug staan.’

Over de karaktereigenschappen van de gemiddelde BHV-er zijn alle Shell-collega’s het snel eens. Hij/zij moet ‘stressbestendig’ zijn, ‘de leiding kunnen nemen’ dan wel ‘zich daadkrachtig kunnen opstellen’, en ‘goed met mensen kunnen omgaan’.

Eén ondervraagde verwoordt het als volgt: “Volgens mij krijg je vaak met minder leuke klusjes te maken, dus moet je toch een beetje weerstand tegen stress hebben. Zeker als je eerste hulp moet verlenen kun je niet bij het eerste spatje bloed van je stokje gaan. Ook moet je (in geval van nood) goed het overzicht kunnen bewaren.” En, voegt hij daar als enige aan toe: “Het lijkt me handig als je een goede conditie hebt.”

De aanwezigheid van BHV-ers op de werkvloer tenslotte, wordt door iedereen gewaardeerd. Hoewel hun ‘zichtbaarheid’ wel eens te wensen overlaat. Een vrouwelijke Shell-collega besluit haar telefonische interview met: “BHV-er zijn zit in je hart. Volgens mij hebben ze allemaal een onzichtbaar, rood kruisje op hun rug staan.”

DE REACTIE VAN… KIMBERLEY GILLET
(totnogtoe) Shell’s enige vrouwelijke BHV-er

Kimberley, in het dagelijks leven secretaresse van HR-manager CK Jeroen Schiebaan en Projectmanager Metamorfose Gijs van de Voorde, is sinds een jaar BHV-er. Ze vindt dat niet ‘echt lang’; toch heeft ze al het nodige meegemaakt. “Mirjam de Ridder bij Health Services maakte ooit het grapje dat ik ‘het meeste bloed op het CK heb gezien’.”

Ze hoort wel vaker dat collega’s niet weten waar de afkorting BHV voor staat, maar: “We hebben het ook nooit over de ‘bedrijfshulpverlener’.” Dat het vrijwel allemaal mannen zijn klopt, de inhoud van het takenpakket ook: “We zijn er voor EHBO-ongevallen en voor brand.” Verder is het een baan naast je baan. “Het is puur vrijwilligerswerk. Je krijgt er niks voor, je doet het in je eigen tijd, je moet er opleidingen voor volgen.”

Van de uitrusting weet echter niet iedereen het fijne af. Kimberley: “We hebben een rode EHBO-tas en een brandweertas met daarin een uniform, speciale laarzen en bouwschoenen, een helm, handschoenen. En we dragen geen hesje maar een jasje, een oranje jasje met de letters BHV erop. De gele jasjes zijn van de ontruimers.”

“Het is puur vrijwilligerswerk. Je krijgt er niks voor, je doet het in je eigen tijd, je moet er opleidingen voor volgen.”

“Je moet de collega’s om je heen zeker belangrijk vinden, anders zou je geen BHV-er zijn. Want zodra er iets gebeurt, leg je je werk neer; en je kunt er pas mee doorgaan wanneer je terugkomt.”

Met de eigenschappen ‘stressbestendig zijn’, ‘de leiding kunnen nemen’ ofwel ‘zich daadkrachtig kunnen opstellen’, is Kimberley het absoluut eens: “Als je als BHV-er ergens komt, is de situatie meestal ongeorganiseerd en stressvol, zeker wanneer er veel mensen zijn, en dan moet je toch je hoofd erbij houden.”

Over het ‘goed met mensen kunnen omgaan’ zegt ze dat je ‘inderdaad sympathie en inlevingsvermogen moet hebben’. Maar: “Je bent eigenlijk vooral bezig met het uitoefenen van je taken.” Het bezitten van een goede conditie is ‘zeker handig’. Ze verklaart: “Je moet vaak snel ter plaatse zijn. Dat klopt. Zo moest ik één keer helemaal rondom het gebouw rennen omdat er iets aan de kant van de Raamweg was gebeurd.”

De afsluitende opmerking van de Shell-dame vindt Kimberley erg mooi. “Je moet de collega’s om je heen zeker belangrijk vinden, anders zou je geen BHV-er zijn. Want zodra er iets gebeurt, leg je je werk neer; en je kunt er pas mee doorgaan wanneer je terugkomt. Daarbij kost het veel tijd. Ook vind ik dat je niet moeten zeuren over je BHV-werk. Je hebt je ervoor aangemeld, dus doe je het. Je kunt niet zeggen: ‘Ja, ik heb nu een deadline, laat maar zitten’. Zo werkt het natuurlijk niet.” – MH

^^^^^^^^^^

Dit artikel verscheen in Interview, het personeelsblad van Shell Den Haag – rubriek: (Voor)Oordelen (maart 2005).

Noot: Deze unieke rubriek bedacht ik begin 2004 voor Interview. Het script werkte ik samen met collega Peter Konter uit; de interviews schreven we per toerbeurt. We kregen veel leuke en positieve reacties op de verhalen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s