Gezien het internationale karakter van Shell, en met name van Shell’s hoofdkantoor in Den Haag, besloot de redactie van Interview om de Zomerspecial van 2001 te wijden aan: expats en hun ervaringen met Nederland(ers). In deze tweede aflevering: een heer uit Italië en een dame uit China.

MoArt Rotterdam CS 1-2 small.JPG

Trefwoorden:

Paolo Merlo, Linda Chan, Nederland, eerste indruk, eerste woord, eerste gerecht, waarderen, wennen, missen

Quotes:

Paolo Merlo (Italië): Nederlanders zijn – in zijn algemeenheid – erg ‘easy going’ en informeel. Verder zijn ze erg pragmatisch ingesteld; ze komen snel tot de kern van de zaak. En ik voel me als buitenlander op mijn gemak in jullie land.

Linda Chan (China): Nederlanders zijn ‘Just do it’ type mensen: ze zijn praktisch ingesteld, staan met beide benen op de grond en overdrijven niet. Bovendien laten ze je in je waarde, en niet vanwege je anciënniteit of je hiërarchische positie. Die zaken waardeer ik in hen. Daarnaast zeggen ze wat ze op hun hart hebben. Ook die eigenschap vind ik fijn. Alleen de manier waarop is nogal eens te bot, te direct.

>>>>>>>

ITALIE: PAOLO MERLO (42), PROJECT MANAGER SGS

Wanneer kwam je naar Nederland? In 1989 bezocht ik Nederland voor het eerst, als toerist Ik werkte in Antwerpen en ging een lang weekend naar Amsterdam. Daarna heb ik nog een paar korte bezoekjes aan Nederland gebracht, totdat ik juni 1999 bij Montell in Hoofddorp werd gestationeerd. Sindsdien woon en werk ik hier; vanaf maart in mijn huidige functie bij Shell. Je eerste indruk van ons land? Mijn vrouw en ik waren in Hoofddorp op huizenjacht. Het was rond lunchtijd en we hadden al zo’n halfuur rondgereden, op zoek naar een parkeerplaats. Toen zag ik een plek die veilig leek: er stonden meerdere auto’s geparkeerd die geen tickets, vergunningen of andere papiertjes achter hun ruit hadden. Bij terugkomst vonden we echter een presentje: een parkeerbon van negentig gulden! Dat was ons eerste welkom in Nederland. Wat was het eerste Nederlandse woord dat je leerde? Ik leerde het in België al, en ik vermoed dat het ‘t meest gebruikte Nederlandse woord is: ‘lekker’. Want als we iets hadden gegeten, was dat ‘lekker’; als we iets hadden gedronken, idem dito; en ook als er mooie jongens of meisjes langskwamen, waren die ‘lekker’. Een magisch woord dat in iedere situatie gebruikt kon worden. Het eerste Nederlandse gerecht dat je at? Het eerste echt Nederlandse gerecht? Ik twijfel tussen pannenkoeken en een kroket. Wel lijken kroketten niet-te-vermijden-voedsel: overal waar je komt, kun je ze krijgen. En alle varianten smaken min of meer hetzelfde, ook al beweert men van niet. Wat ik van mijn eerste kroket vond? Laat ik het zo zeggen: ik heb in mijn leven ergere dingen gegeten. Alhoewel ik moet toegeven dat alles went.

Wat waardeer je in Nederlanders? Nederlanders zijn – in zijn algemeenheid – erg ‘easy going’ en informeel. Verder zijn ze erg pragmatisch ingesteld; ze komen snel tot de kern van de zaak. En ik voel me als buitenlander op mijn gemak in jullie land. Wat niet? Een stereotypering, die overigens in mijn werkomgeving goed blijkt te kloppen, is de traagheid van hun besluitvormingsproces. In Italië is de baas de baas. Hij neemt beslissingen zonder al te veel overleg, zeker met zijn ondergeschikten. Hier kost besluitvorming meer tijd, maar krijg je waarschijnlijk een beter eindresultaat. Waaraan zul je nooit wennen? Aan een aantal zaken. Ten eerste aan het weer. Maar voor iemand die uit een zuidelijk land komt is dat een makkelijke. Ten tweede aan de snelheidscamera’s. Je begrijpt dat ik intussen al een paar boetes heb gekregen, die overigens volledig te wijten zijn aan mijn Italiaanse manier van autorijden. Wat mis je het meest aan Italïe? Ik ben geboren en getogen in Milaan, maar ik kan niet zeggen dat ik iets echt mis. Jawel, de bergen. Milaan ligt op een uur afstand van een mooi berglandschap, hier moet je daar een paar honderd kilometer voor afleggen.

CHINA: LINDA CHAN (32), EMPLOYEE RELATIONS CONSULTANT

Wanneer kwam je naar Nederland? Vanaf juli 1995 ben ik anderhalf jaar in Nederland geweest. Daarna ging ik voor Shell in Venezuela werken, en sinds begin 1999 ben ik weer terug. Je eerste indruk van ons land? In China hebben we een gezegde: Een mus is een heel klein vogeltje. Toch heeft het alle organen om goed te kunnen leven, vliegen en vrij te zijn. Nederland is ook – zeker in vergelijking met China – heel klein, maar heeft alle noodzakelijke infrastructuur in termen van vervoer en communicatie. Dat viel me op. Daarbij geeft Nederland me een comfortabel gevoel en biedt het mensen de mogelijkheid om te doen wat ze graag willen doen. Wat was het eerste Nederlandse woord dat je leerde? ‘Scheveningen’. In China werkte ik met een Nederlandse collega die zei: ‘Als je naar Nederland gaat, moet je dit woord leren: Sche-ve-ning-en. Het is erg moeilijk uit te spreken, maar het is een leuke plek om te wonen’. Ik heb er toen flink op geoefend en er gedurende mijn eerste verblijf ook gewoond. En het eerste Nederlandse gerecht dat je at? Een haring. En die at ik in China. Ik was op het Nederlandse consulaat uitgenodigd om Koninginnedag te vieren. De KLM vloog die haring rechtstreeks in en hij werd op toastjes geserveerd. Heerlijk. Een ware sensatie in de zin dat haring een nogal sterke smaak heeft en rauw wordt geserveerd, terwijl we in China gewend zijn aan gekookt voedsel.

Wat waardeer je in Nederlanders? Nederlanders zijn ‘Just do it’ type mensen: ze zijn praktisch ingesteld, staan met beide benen op de grond en overdrijven niet. Bovendien laten ze je in je waarde, en niet vanwege je anciënniteit of je hiërarchische positie. Die zaken waardeer ik in hen. Daarnaast zeggen ze wat ze op hun hart hebben. Ook die eigenschap vind ik fijn. Alleen de manier waarop is nogal eens te bot, te direct. En, afhankelijk van iemands culturele achtergrond, kan dat worden uitgelegd als: agressief, intimiderend en niet erg tactisch. Waaraan zul je nooit wennen? Toen ik voor de eerste keer naar Nederland kwam, vond ik het klimaat te ruw. Zeker in de winter. Ik woonde in Scheveningen waar het stormde, regende, waaide en koud was. Tegenwoordig kan mijn lichaam daar beter tegen, maar aan die zware jassen zal ik nooit wennen! Wat mis je het meest aan China? Het geluid van de taal. Het luisteren naar mensen die Mandarijn of Kantonees praten, en het zelf voeren van gesprekken. De keer dat ik in de tram een Chinese collega tegenkwam, begon ik meteen honderduit met haar te kletsen. Gewoon over ditjes en datjes. En het klonk me als muziek in de oren. – MH

^^^^^^^^^^^^^

Dit artikel verscheen in Interview, het personeelsblad van Shell Den Haag – rubriek: Zomerspecial (augustus 2001).

Noot: Officieel bestond dit 3Luik uit zes korte interviews.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.