Gezien het internationale karakter van Shell, en met name van Shell’s hoofdkantoor in Den Haag, besloot de redactie van Interview om de Zomerspecial van 2001 te wijden aan: expats en hun ervaringen met Nederland(ers). In deze slotaflevering: een dame uit Nieuw Zeeland en een heer uit Nigeria.

MoArt Rotterdam CS 1-2 small.JPG

Trefwoorden:

Phillippa Fletcher, Remy Onyegbutulem, Nederland, eerste indruk, eerste woord, eerste gerecht, waarderen, wennen, missen

Quotes:

Phillippa Fletcher (Nieuw Zeeland): Ik houd van hun open- en eerlijkheid. En van hun belangstelling voor wat er in de rest van de wereld gaande is. Die openheid shockeerde me niet, nee. Iedereen, ook de Nederlanders, had me ervoor gewaarschuwd, dus viel die karaktertrek niet rauw op mijn dak. Maar ik heb er absoluut geen problemen mee.

Remy Onyegbutulem (Nigeria): Omdat ikzelf iemand ben die naar gelijkheid streeft, heb ik erg veel bewondering voor de bijna egalitaire structuur van de Nederlandse samenleving. Status zit mensen hier niet in de weg. Bovendien zijn Nederlanders erg direct en maken ze weinig woorden aan iets vuil.

>>>>>>>

NIEUW ZEELAND: PHILLIPPA FLETCHER , SPOUSE EMPLOYMENT CONSULTANT

Wanneer kwam je voor het eerst naar Nederland? Dat was in november 1999. Mijn man en ik waren op bezoek bij vrienden in Londen, en we wisten dat hij naar Nederland was overgeplaatst, dus kwamen we even over. Vanaf januari 2000 wonen en werken we hier. Je eerste indruk van ons land? Wat me verbaasde was dat in november de bladeren nog steeds aan de bomen zaten. Nee, de ‘platheid’ van Nederland verbaasde me niet. Vrijwel alles wat ik zag, kwam overeen met wat ik had gelezen. Wat was het eerste Nederlandse woord dat je leerde? ‘Dankjewel’. Maar ik kende het woord al voordat ik naar Nederland vertrok. Waarom juist dit woord? Omdat ik in ieder geval iets wilde zeggen. En omdat ik beleefd wilde zijn, natuurlijk. En het eerste Nederlandse gerecht dat je at? Toen we in Indonesië zaten, hadden we behoorlijk wat Nederlandse vrienden. En op een dag hielden ze een soort haringfeestje. In Nederland zelf at ik poffertjes en pannenkoeken. Gewoonweg heerlijk! Kroketten!? Die dingen eet ik niet. Ik kan je bij voorbaat zeggen dat ik niet van dat soort voedsel houd.

Wat waardeer je in Nederlanders? Ik houd van hun open- en eerlijkheid. En van hun belangstelling voor wat er in de rest van de wereld gaande is. Die openheid shockeerde me niet, nee. Iedereen, ook de Nederlanders, had me ervoor gewaarschuwd, dus viel die karaktertrek niet rauw op mijn dak. Maar ik heb er absoluut geen problemen mee. En wat absoluut niet? Ik zou het niet weten. Wat zei Inga-Lena? Dat ze klantonvriendelijk zijn? Ja, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Hun service verschilt van die in sommige andere landen, en het kost tijd om daarmee om te gaan. Waaraan zul je nooit wennen? Aan het feit dat ik de taal nooit goed genoeg zal kunnen spreken. Daardoor krijg je toch het gevoel dat je niet precies weet wat er allemaal speelt, en kun je ook niet echt over zaken meepraten. Wat mis je het meest aan Nieuw Zeeland? Ik mis de ruimte en het weer. Ik kom uit Wellington en daar zijn de winters een stuk aangenamer dan in Nederland. Oké, misschien valt er evenveel regen, maar het aantal zonnige dagen is er vele malen groter.

NIGERIA: REMY ONYEGBUTULEM (41), SENIOR HR CONSULTANT

Wanneer kwam je voor het eerst naar Nederland? Mijn eerste werkbezoek dateert van begin 1997. Toen heb ik zo’n twee weken in Rijswijk gezeten. Sinds december werk ik op het Centraal Kantoor te Den Haag. Maar in de tussenliggende jaren ben ik regelmatig in Nederland geweest; de laatste keer in maart 2000. Je eerste indruk van ons land? Voordat ik naar Nederland kwam, was Engeland het enige Europese land dat ik kende. En dan met name Londen. In vergelijking met die stad vond ik Amsterdam rustiger en relaxter. Daarbij liepen er minder mensen rond die ook minder haast hadden. Verder kreeg ik de indruk dat alles er heel georganiseerd aan toe ging. Wat was het eerste Nederlandse woord dat je leerde? Oh, dat was ‘alstublieft’. Ik hoorde dit woord overal en het intrigeerde me. Ik dacht eerst dat het uit het Frans kwam, ‘alstublieft’ heeft immers hetzelfde ritme als ‘s’il vous plait’. Meteen daarna leerde ik ‘dankjewel’. En ik herinner me het woordje ‘goed’. Dat hoorde ik ook vaak. Wanneer je met iemand staat te praten zegt-ie om de haverklap ‘dat is goed’ of ‘ja, goed’ of gewoon ‘ goed’. En het eerste Nederlandse gerecht dat je at? Kipsaté. En ik moet je zeggen: ‘I love it!’. Alhoewel ik niet zeker weet of dit een traditioneel Nederlands gerecht is. Maar het sluit wel het beste aan bij wat ik in Nigeria at. Want met de ‘echte’ Hollandse Pot heb ik nogal moeite: op voedselgebied ben ik niet avontuurlijk aangelegd.

Wat waardeer je in Nederlanders? Omdat ikzelf iemand ben die naar gelijkheid streeft, heb ik erg veel bewondering voor de bijna egalitaire structuur van de Nederlandse samenleving. Status zit mensen hier niet in de weg. Bovendien zijn Nederlanders erg direct en maken ze weinig woorden aan iets vuil. En wat absoluut niet? Ten eerste hun neiging naar rigiditeit. Die irriteert me. Ze concentreren zich teveel op hun agenda en zijn niet erg flexibel in het beheer daarvan. En dat merk ik overal. In warenhuizen die gekochte goederen moeten afleveren, in garages, bij het elektriciteitsbedrijf. Altijd wordt er een agenda bijgehaald en overal zijn vaste tijden voor. Ten tweede hun onpersoonlijke doktoren. Als ik mijn huisarts opbel om te zeggen dat ik me niet goed voel, stelt hij me een paar vragen en zegt dan dat ik ‘dit of dat’ moet slikken. Op mijn vraag of het ernstig is, antwoordt hij ‘Nee hoor, kom over een week maar even langs’. Zo onpersoonlijk. Waaraan zul je nooit wennen? Ik denk aan de tijd die Nederlanders nemen om dingen voor elkaar te krijgen. Ze willen alles superefficient en perfect doen, en dat kost veel tijd. In Lagos ging alles meer ‘rush rush’. En wat mis je het meest? De kameraadschap en chaos van Nigeria. Nederland is overgeorganiseerd. Ik heb het gevoel dat ik hier niet echt ‘los’ kan gaan, mocht ik daar zin in hebben. En ik mis mijn geboortedorp, waar het leven loopt zoals het vroeger liep: geiten en kippen die vrij rondrennen, mensen die relaxed en zonder zorgen zijn.

^^^^^^^^^^^^^

Dit artikel verscheen in Interview, het personeelsblad van Shell Den Haag – rubriek: Zomerspecial (augustus 2001).

Noot: Officieel bestond dit 3Luik uit zes korte interviews.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.