Op z’n Rotterdams | 074

MoArt - Foto Op Zun Rotterdams

Zaterdagavond, bij mijn AH XL (Argonautenweg). Een kibbelend stel loopt met een volle boodschappenwagen (hij rijdt, zij dartelt om hem heen) richting de roltrap naar de parkeergarage. Hij: groot, gespierd en vol tatoeages. Zij: klein, in spiritueel paars gewaad en behangen met esoterische blingbling.

Zij, dramatisch: Neeeeej, je mag jouw kraslot nu NIET bekijken!!!
Hij: En waarom niet?

Zij, opgewonden: Omdat we straks, gezellig thuis, SAMEN onze krasloten gaan bekijken!
Hij: Maar ik wil in de auto al krassen!

Zij, weer dramatisch: Dat mag NIET!!!
Hij: En waarom niet?

Zij, half aan hem hangend: Omdat we anders helemaal NIKS winnen!
Hij: Ow?

Zij, weer op eigen benen: Ja, want ik heb met Het Universum afgesproken dat we iets winnen als we straks SAMEN onze loten gaan bekijken!!!
Hij: Maar ik heb zin om NU te krassen!

Zij, bozig en gefrustreerd: Maar dan winnen we toch NIKS!
Hij: In jouw universum misschien niet, maar ik leef nog altijd in MIJN universum!

Op z’n Rotterdams | 064

MoArt - Foto Op Zun Rotterdams

Een hete, vroege zondagavond. Op een bank voor de grote weide aan de Argonautenweg zit een kale man in t-shirt en korte broek. Naast hem zit een slanke, blonde dame. Naast haar staat een lange man in t-shirt en korte broek. Alledrie houden ze een Aldi-biertje vast…

Lang: Mag ik geen eigen mening hebben!?!
Kaal: Jawel. Maar je valt me af.

Lang: Mag ik geen eigen mening hebben!?!
Kaal: Jawel. Maar je valt me af.

Lang: Mag ik geen eigen mening hebben!?!
Kaal: Jawel. Maar je valt me af.

Dit gesprekje herhaalt zich nog precies vijf keer. Bij iedere herhaling wordt de lange man bozer, terwijl de kale man juist stoïcijns voor zich uit blijft kijken. De blonde vrouw doet intussen alsof ze niet aanwezig is.

Lang: Ik mag dus gewoon geen eigen mening hebben!
Kaal: Jawel. Zolang die eigen mening hetzelfde is als mijn mening.

Lang: Nou ik blijf erbij: Ze stinkt!!!

Op z’n Rotterdams | 036

MoArt - Foto Op Zun Rotterdams

Rechts naast mijn Aldi (Argonautenweg) staan twee mannelijke vijftigers te roken. De een groot en robuust, de ander iel en krakkemikkig. Groot en robuust zit duidelijk op zijn praatstoel:

Dus iederuh keer dattik me schoondochter zie zit ze te paffuh. En niks te doen en te zeikuh. Terwijl ze allus heb wat dur hartje begeert en me zoon zich ut leplazarus werrikt!

Dus gisteruh zei ik: Wijffie, houw nou es op met zeikuh! Pak je eiguh beet! Ga voor jezelluf staan! En leef!

Op z’n Rotterdams | 035

MoArt - Foto Op Zun Rotterdams

Ik ben (uiteraard) op weg naar mijn AH XL. Ter hoogte van het immense grasveld aan de Argonautenweg straalt mij een – in alle opzichten – opgefokt gastje in een grijsglinsterende Adidas suit tegemoet.

Terwijl hij zijn smartphone bijna door zijn linkeroor drukt, en met zijn rechterwijsvinger stevig in de lucht prikt, hoor ik: Ik zeg het je nog EEN keer! Ik kan je NU, direct, zo’n ding bezorgen. NU, direct. Begrepen!!!

MoArt - Foto Op Zun Rotterdams

Ik zie een colonne van vier Aziatische dames op robuuste tweewielers de Argonautenweg afrijden. Allemaal in het zwart gekleed en allemaal een tevreden lach om de mond.

Hun fietstassen puilen uit en aan hun sturen bungelen – zowel aan de linker als aan de rechterzijde – bomvolle tassen. Achter op hun rug hangen nog narokende Kalasjnikovs (hahaha, nee hoor).

Ik denk: MelkpoederMaffia!!!